Czy można ocalić swoją tożsamość, gdy świat wokół zmienia język, formę i wrażliwość? Spektakl podejmuje temat zderzenia starej i nowej sztuki, pokazując napięcie między potrzebą trwania a pokusą dostosowania się do nowych trendów. W tej walce o uwagę widza rodzą się działania nieoczywiste, prowadzące bohaterów ku sytuacji granicznej. To opowieść o ambicji, która każe wyjść poza własną naturę – i o konsekwencjach takiego wyboru.

26 lutego miała miejsce premiera spektaklu pt. "Lalki" Grupy Coincidentia w Auli im. Janusza Korczaka na Wydziale Nauk o Edukacji Uniwersytetu w Białymstoku. Grupa wystawiła sztukę dwukrotnie: o godz. 18:00 i 20:00.

Lalki to twory osobliwe. Martwe formy ożywiane poprzez ruch nadawany przez animatora. Byty sceniczne mówiące cudzym głosem i bezczelnie go sobie przywłaszczające. Animanty drwiące bezkarnie z otaczającego świata i zasłaniające się intencjami narzuconymi im przez lalkarza, który często wypiera się autorstwa śmiałych wyroków ferowanych przez TO, czym porusza (TO jest przecież „żywą” postacią sceniczną, która powinna ponosić konsekwencje swoich słów i czynów).

Rodzi się relacja, w której nie wiadomo, kto animuje sensem, kto kryje się za kim, kto kim porusza. Lalki mogą wszystko. Pojawiają się na scenie i momentalnie stają się jej niepodzielnymi władcami. Bez skrupułów i zahamowań (do tego potrzebne byłyby uczucia – a lalki takowych nie posiadają). Zadają niewygodne pytania, obnażają wstydliwe mechanizmy, odsłaniają najbardziej skrywane tajemnice, do których dostęp może uzyskać jedynie COŚ, co funkcjonuje na granicy: życia i śmierci, komedii i tragedii, iluzji i magii, rzeczywistości i fantazji.

Tytułowe Lalki, zepchnięte z wielkiej sceny do offowego laboratorium, trwonią czas na grach video, rozpamiętywaniu dawnych sukcesów i niedawnych porażek oraz podejrzliwym przyglądaniu się pracy enigmatycznego artysty eksplorującego nowe przestrzenie tak zwanego teatru ożywionej formy. Marzą o wielkim, spektakularnym powrocie do show-businessu. Są gotowe do wyjścia ze strefy komfortu, odrzucenia znanych konwencji, podjęcia ryzyka improwizacji, wejścia w sceniczny dialog z nieznanym.

Jak zauważa Paweł Chomczyk, w tej przestrzeni pojawia się swoisty konflikt: nowa forma sztuki zaczyna wypierać dotychczasową, a ta starsza usiłuje za wszelką cenę utrzymać swoją pozycję. Wciąż pragnie powrócić do centrum uwagi, znów znaleźć się w świetle reflektorów, dlatego próbuje wykorzystać możliwości oferowane przez nowe środki wyrazu, podporządkowując je własnym celom.

W efekcie powstają działania o charakterze hybrydowym, które niekoniecznie wynikają z naturalnej potrzeby czy istoty lalek będących protagonistami spektaklu. Taka sytuacja prowadzi do pewnego momentu granicznego. To moment skrajny, w którym przychodzi zapłacić cenę za nadmierne ambicje i próbę uprawiania sztuki w obszarze, który nie jest dla nas właściwy.

Link do wywiadu z dr.hab szt. Pawłem Chomczykiem, prof UwB w Radiu Białystok, w audycji Podróże po kulturze: Lalki

Scenariusz i reżyseria:
Pawel Chomczyk

Scenografia, multimedia, lalki animatroniczne:
Sebastian Łukaszuk

Lalki:
Aleksandra Iwańczyk

Muzyka:
Piotr Klimek Pan Tagruel

Choreografia:
Karolina Garbacik

Produkcja:
Dagmara Sowa

Współpraca scenograficzna:
Małgorzata Tarasewicz-Wosik

Projekty graficzne:
Michał Matoszko

Występują:
Paweł Chomczyk, Sebastian Łukaszuk, Dagmara Sowa